ACTA & Generic Drugs. Προβληματισμοί...
Δημοσιεύτηκε: 11 Φεβ 2012, 02:40
Το μακρινό 1763, ο Αιδεσιμότατος Έντουαρντ Στόουν (1702-1768) σε επιστολή του προς την Βασιλική
Εταιρεία παρουσιάζοντας μια εργασία του, αναφέρθηκε στην πορεία των πειραμάτων που διεξήγαγε με
τα φύλλα της ιτιάς ώστε να καταπραϋνει τους πόνους των ενοριτών του που υπέφεραν από
ρευματισμούς. Ο ιατρικός κόσμος αναζητούσε τότε ένα αποτελεσματικό αναλγητικό φάρμακο για να
αντικαταστήσουν με αυτό το λαύδανο (οπιούχο παρασκεύασμα), το μοναδικό δραστικό αναλγητικό
εκείνης της εποχής. Το λαύδανο είχε πολλές παρενέργειες και η συχνή χρήση του οδηγούσε σε
εθισμό. Πειραματίστηκε λοιπόν με τη συγκέντρωση και την ξήρανση ενός κιλού φλοιού ιτιάς και
δημιούργησε μια σκόνη, την οποία έδωσε σε περίπου πενήντα άτομα: Σε σταθερή βάση η σκόνη αυτή
βρέθηκε να είναι ένα ισχυρό στυπτικό και μια πολύ αποτελεσματική ουσία στη θεραπεία του άλγους.
Είχε ανακαλύψει το σαλικυλικό οξύ, το ενεργό συστατικό της ασπιρίνης.
Στις 25, Απριλίου 1763 έστειλε μια επιστολή ανακοινώνοντας την ανακάλυψή του. Η επιστολή επιβιώνει μέχρι σήμερα.
Αναφέρει λοιπόν χαρακτηριστικά στον επίλογο της επιστολής αυτής:
"Δεν έχω άλλα κίνητρα για τη δημοσίευση αυτού του πολύτιμου στοιχείου, πέρα από ό,τι αυτό μπορεί
να έχει μια δίκαιη και πολυποίκιλη αντιμετώπιση σε όλες του τις περιστάσεις και καταστάσεις,
και ότι ο κόσμος μπορεί να δρέψει τα οφέλη που προκύπτουν από αυτό. "
Το 1895, ο Frederick Bayer, ιδιοκτήτης της χημικής βιομηχανίας Frederick Bayer & Company
(αργότερα Bayer AG), που αρχικά εξειδικευόταν στην παρασκευή συνθετικών χρωμάτων (1895), άρχισε
να ενδιαφέρεται για τη σύνθεση παραγώγων του σαλικυλικού οξέος με αναλγητικές και αντιπυρετικές
ιδιότητες, αλλά χωρίς την πικρή γεύση, την όξινη αντίδραση και τα ανεπιθύμητα στομαχικά
προβλήματα που προκαλούσε το ίδιο το οξύ και τα άλατά. Ανέθεσε το θέμα αυτό σε ένα νεαρό χημικό,
τον Felix Hoffmann που εργαζόταν στο Εργαστήριο Πειραματικής Φαρμακολογίας της βιομηχανίας,
διευθυντής του οποίου ήταν ο Heinrich Dreser. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Hoffmann είχε και ένα
προσωπικό κίνητρο για την έρευνα αυτή. Ο πατέρας του έπασχε από αρθρίτιδα και ελάμβανε
καθημερινά σαλικυλικά άλατα για να περιορίσει τους πόνους της ασθένειας, αλλά δεν του ήταν πλέον
δυνατόν να συνεχίσει τη λήψη τους λόγω των εμετών που του προκαλούσαν.
Το ακετυλοσαλικυλικό οξύ που παρασκεύασαν (Αύγουστος 1897) δοκιμάστηκε σε χρυσόψαρα (η πρώτη
δοκιμή φαρμάκου σε ζώα) και διαπιστώθηκε ότι δεν είχε τοξικές ιδιότητες. Ο Bayer έστειλε το νέο
παράγωγο του σαλικυλικού οξέος στον Γερμανό ιατρό Kurt Witthauer, ο οποίος το δοκίμασε σε
ασθενείς του και διαπίστωσε την αναλγητική, αντιπυρετική και αντιφλεγμονώδη δράση του.
Το 1899, το φάρμακο κυκλοφόρησε με την εμπορική ονομασία Aspirin. Η ονομασία προέρχεται από το
"a" για τη χημική ομάδα acetyl (ακετύλιο) και το "spir" από το φυτό Spiraea ulmaria, από την
οποία ελάμβαναν σαλικυλική αλδεΰδη που οξειδωνόταν εύκολα προς σαλικυλικό οξύ (η αρχική
Γερμανική ονομασία του ήταν Spirsäure) και την κατάληξη "in", συνηθισμένη κατάληξη για τις
φαρμακευτικές ουσίες.
Το ακετυλοσαλικυλικό οξύ είχε ήδη παρασκευαστεί στο παρελθόν, οπότε η Bayer δεν μπορούσε
κατοχυρώσει με πατέντα την ίδια την ουσία. 'Ετσι, κατοχύρωσε την εμπορική ονομασία και την
παρασκευαστική διεργασία. Συγχρόνως, τύπωσε 30.000 φυλλάδια, τα οποία έστειλε σε όλους τους γιατρούς της Ευρώπης.
'Ηταν η πρώτη φορά που πραγματοποιήθηκε διαφημιστική εκστρατεία ενός φαρμάκου σε τόσο μεγάλη κλίμακα.
Η ασπιρίνη έγινε αμέσως εξαιρετικά δημοφιλής και οι πωλήσεις της αυξήθηκαν αστραπιαία σε όλο τον
κόσμο. Οι μόνες αρνητικές πλευρές του φαρμάκου ήταν κάποιες περιορισμένες γαστρεντερικές
διαταραχές. Η σημαντική επιτυχία του φαρμάκου οφειλόταν ακριβώς στο ότι ήταν πολύ πιο ήπιο στο
στομάχι, σε σχέση με το σαλικυλικό οξύ, η τοξικότητά του ήταν περιορισμένη και είχε καλές
αναλγητικές και αντιπυρετικές ιδιότητες. Από το 1915 η ασπιρίνη άρχισε να διατίθεται χωρίς να
είναι απαραίτητη ιατρική συνταγή (over-the-counter drug) και σε μορφή δισκίων.
Από το 1919 η Bayer έχασε την αποκλειστικότητα του ονόματος της ασπιρίνης, στο γενικότερο
πλαίσιο των πολεμικών αποζημιώσεων από την ηττημένη Γερμανία προς τους νικητές συμμάχους.
Επανερχόμενος στην επιστολή του Αιδεσιμότατου Στόουν, αναρρωτιέμαι κατά πόσο ο κόσμος κατάφερε μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια
να δρέψει τα οφέλη της ανακάλυψης του δραστικού συστατικού της ασπιρίνης με δίκαιο τρόπο, όπως ακριβώς επιθυμούσε και ο ίδιος
ή από την άλλη έπεσε θύμα του marketing.
Αν λοιπόν περάσουν τελικά εμπορικές συμφωνίες τύπου ACTA, οποιοσδήποτε επιθυμεί να προμηθευτεί μέσω του διαδικτύου generic φάρμακα ( δηλ. φάρμακα όμοια σε δόση, ισχύ, τρόπο χορήγησης, ασφάλεια, αποτελεσματικότητα και προοριζόμενη χρήση σύμφωνα με την Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων ) ώστε να εξοικονομήσει από λίγα έως αρκετά χρήματα και ενδεχομένως να καταφέρει να επιζήσει ή όχι, απλά δεν θα μπορεί μιας και το δικαίωμά του θα έχει θυσιαστεί στο βωμό του brand-name...
Πηγές
http://bit.ly/zsEVTi
http://bit.ly/wWFu6u
http://bit.ly/yoTOEZ
Εταιρεία παρουσιάζοντας μια εργασία του, αναφέρθηκε στην πορεία των πειραμάτων που διεξήγαγε με
τα φύλλα της ιτιάς ώστε να καταπραϋνει τους πόνους των ενοριτών του που υπέφεραν από
ρευματισμούς. Ο ιατρικός κόσμος αναζητούσε τότε ένα αποτελεσματικό αναλγητικό φάρμακο για να
αντικαταστήσουν με αυτό το λαύδανο (οπιούχο παρασκεύασμα), το μοναδικό δραστικό αναλγητικό
εκείνης της εποχής. Το λαύδανο είχε πολλές παρενέργειες και η συχνή χρήση του οδηγούσε σε
εθισμό. Πειραματίστηκε λοιπόν με τη συγκέντρωση και την ξήρανση ενός κιλού φλοιού ιτιάς και
δημιούργησε μια σκόνη, την οποία έδωσε σε περίπου πενήντα άτομα: Σε σταθερή βάση η σκόνη αυτή
βρέθηκε να είναι ένα ισχυρό στυπτικό και μια πολύ αποτελεσματική ουσία στη θεραπεία του άλγους.
Είχε ανακαλύψει το σαλικυλικό οξύ, το ενεργό συστατικό της ασπιρίνης.
Στις 25, Απριλίου 1763 έστειλε μια επιστολή ανακοινώνοντας την ανακάλυψή του. Η επιστολή επιβιώνει μέχρι σήμερα.
Αναφέρει λοιπόν χαρακτηριστικά στον επίλογο της επιστολής αυτής:
"Δεν έχω άλλα κίνητρα για τη δημοσίευση αυτού του πολύτιμου στοιχείου, πέρα από ό,τι αυτό μπορεί
να έχει μια δίκαιη και πολυποίκιλη αντιμετώπιση σε όλες του τις περιστάσεις και καταστάσεις,
και ότι ο κόσμος μπορεί να δρέψει τα οφέλη που προκύπτουν από αυτό. "
Το 1895, ο Frederick Bayer, ιδιοκτήτης της χημικής βιομηχανίας Frederick Bayer & Company
(αργότερα Bayer AG), που αρχικά εξειδικευόταν στην παρασκευή συνθετικών χρωμάτων (1895), άρχισε
να ενδιαφέρεται για τη σύνθεση παραγώγων του σαλικυλικού οξέος με αναλγητικές και αντιπυρετικές
ιδιότητες, αλλά χωρίς την πικρή γεύση, την όξινη αντίδραση και τα ανεπιθύμητα στομαχικά
προβλήματα που προκαλούσε το ίδιο το οξύ και τα άλατά. Ανέθεσε το θέμα αυτό σε ένα νεαρό χημικό,
τον Felix Hoffmann που εργαζόταν στο Εργαστήριο Πειραματικής Φαρμακολογίας της βιομηχανίας,
διευθυντής του οποίου ήταν ο Heinrich Dreser. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Hoffmann είχε και ένα
προσωπικό κίνητρο για την έρευνα αυτή. Ο πατέρας του έπασχε από αρθρίτιδα και ελάμβανε
καθημερινά σαλικυλικά άλατα για να περιορίσει τους πόνους της ασθένειας, αλλά δεν του ήταν πλέον
δυνατόν να συνεχίσει τη λήψη τους λόγω των εμετών που του προκαλούσαν.
Το ακετυλοσαλικυλικό οξύ που παρασκεύασαν (Αύγουστος 1897) δοκιμάστηκε σε χρυσόψαρα (η πρώτη
δοκιμή φαρμάκου σε ζώα) και διαπιστώθηκε ότι δεν είχε τοξικές ιδιότητες. Ο Bayer έστειλε το νέο
παράγωγο του σαλικυλικού οξέος στον Γερμανό ιατρό Kurt Witthauer, ο οποίος το δοκίμασε σε
ασθενείς του και διαπίστωσε την αναλγητική, αντιπυρετική και αντιφλεγμονώδη δράση του.
Το 1899, το φάρμακο κυκλοφόρησε με την εμπορική ονομασία Aspirin. Η ονομασία προέρχεται από το
"a" για τη χημική ομάδα acetyl (ακετύλιο) και το "spir" από το φυτό Spiraea ulmaria, από την
οποία ελάμβαναν σαλικυλική αλδεΰδη που οξειδωνόταν εύκολα προς σαλικυλικό οξύ (η αρχική
Γερμανική ονομασία του ήταν Spirsäure) και την κατάληξη "in", συνηθισμένη κατάληξη για τις
φαρμακευτικές ουσίες.
Το ακετυλοσαλικυλικό οξύ είχε ήδη παρασκευαστεί στο παρελθόν, οπότε η Bayer δεν μπορούσε
κατοχυρώσει με πατέντα την ίδια την ουσία. 'Ετσι, κατοχύρωσε την εμπορική ονομασία και την
παρασκευαστική διεργασία. Συγχρόνως, τύπωσε 30.000 φυλλάδια, τα οποία έστειλε σε όλους τους γιατρούς της Ευρώπης.
'Ηταν η πρώτη φορά που πραγματοποιήθηκε διαφημιστική εκστρατεία ενός φαρμάκου σε τόσο μεγάλη κλίμακα.
Η ασπιρίνη έγινε αμέσως εξαιρετικά δημοφιλής και οι πωλήσεις της αυξήθηκαν αστραπιαία σε όλο τον
κόσμο. Οι μόνες αρνητικές πλευρές του φαρμάκου ήταν κάποιες περιορισμένες γαστρεντερικές
διαταραχές. Η σημαντική επιτυχία του φαρμάκου οφειλόταν ακριβώς στο ότι ήταν πολύ πιο ήπιο στο
στομάχι, σε σχέση με το σαλικυλικό οξύ, η τοξικότητά του ήταν περιορισμένη και είχε καλές
αναλγητικές και αντιπυρετικές ιδιότητες. Από το 1915 η ασπιρίνη άρχισε να διατίθεται χωρίς να
είναι απαραίτητη ιατρική συνταγή (over-the-counter drug) και σε μορφή δισκίων.
Από το 1919 η Bayer έχασε την αποκλειστικότητα του ονόματος της ασπιρίνης, στο γενικότερο
πλαίσιο των πολεμικών αποζημιώσεων από την ηττημένη Γερμανία προς τους νικητές συμμάχους.
Επανερχόμενος στην επιστολή του Αιδεσιμότατου Στόουν, αναρρωτιέμαι κατά πόσο ο κόσμος κατάφερε μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια
να δρέψει τα οφέλη της ανακάλυψης του δραστικού συστατικού της ασπιρίνης με δίκαιο τρόπο, όπως ακριβώς επιθυμούσε και ο ίδιος
ή από την άλλη έπεσε θύμα του marketing.
Αν λοιπόν περάσουν τελικά εμπορικές συμφωνίες τύπου ACTA, οποιοσδήποτε επιθυμεί να προμηθευτεί μέσω του διαδικτύου generic φάρμακα ( δηλ. φάρμακα όμοια σε δόση, ισχύ, τρόπο χορήγησης, ασφάλεια, αποτελεσματικότητα και προοριζόμενη χρήση σύμφωνα με την Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων ) ώστε να εξοικονομήσει από λίγα έως αρκετά χρήματα και ενδεχομένως να καταφέρει να επιζήσει ή όχι, απλά δεν θα μπορεί μιας και το δικαίωμά του θα έχει θυσιαστεί στο βωμό του brand-name...
Πηγές
http://bit.ly/zsEVTi
http://bit.ly/wWFu6u
http://bit.ly/yoTOEZ