Μέθοδος Πολιτικής Δράσης-Δημιουργίας Πολιτικών Θέσεων
Δημοσιεύτηκε: 06 Ιαν 2012, 17:45
Αγαπητοί φίλοι χαίρομαι που βρισκόμαστε μαζί για να συμβάλουμε σε όσα θεωρούμε καλά για τη χώρα μας.
Διαπιστώνω ότι εκφράζουμε πολλές διαφορετικές απόψεις που πολλές φορές είναι αντικρουόμενες μεταξύ τους. Θα ήθελα να προτείνω μία "μέθοδο" σύνθεσης πολιτικών απόψεων. Στη δημοκρατία το δικαίωμα στην πολιτική απόφαση το έχουμε όλοι. Δεν έχουμε όμως όλοι τις ίδιες δυνατότητες γνώσης ενός θέματος. Όσοι είμαστε ειδικοί και ασχολούμαστε εντατικά με κάποιο ζήτημα ή τομέα επαγγελματικής δράσης (π.χ. ο νομικός με τους νόμους, ο ξυλουργός με την επεξεργασία του ξύλου) γνωρίζουμε το εκάστοτε σχετικό με την ειδικότητά μας ζήτημα καλά, ενώ οι υπόλοιποι είτε δεν το γνωρίζουμε καθόλου ή το μαθαίνουμε διαστρεβλωμένο μέσα από τα ΜΜΕ ή από τρίτους. Το πρόβλημα της διαμεσολάβησης στη δημοκρατία έχει απασχολήσει τους πολιτικούς φιλοσόφους, οι οποίοι έχουν προτείνει έναν πρακτικό τρόπο για την επίλυσή του, τη διαβουλευτική δημοκρατία, η οποία έχει υποστηριχθεί μεταξύ άλλων από τον φιλόσοφο Jürgen Habermas.
Στα πλαίσια του Κόμματος των Πειρατών είναι εύκολα εφαρμόσιμη. Συνοπτικά καταγράφω τρία απλά βήματα:
1. Έρευνα για το ζήτημα. 2. Ενημέρωση/συζήτηση για το ζήτημα. 3. Απόφαση/ψηφοφορία για το ζήτημα.
1. Δημόσια πρόσκληση ενδιαφέροντος (π.χ. ποδηλατόδρομοι). Μας προσεγγίζουν ή προσεγγίζουμε συγκοινωνιολόγους που έχουν κάνει έρευνες για το ζήτημα των ποδηλατοδρόμων. Σε συνεργασία με κοινωνιολόγους μαθαίνουμε ποιες ομάδες πολιτών αγαπούν/απεχθάνονται τους ποδηλατοδρόμους, για ποιον λόγο, κτλ.
2. Συγκοινωνιολόγοι, κοινωνιολόγοι, εκπρόσωποι οργανώσεων ποδηλατών (και από άλλες χώρες αν είναι δυνατόν) μας ενημερώνουν για τα υπέρ/κατά, εμπειρίες, προβλήματα, πιθανούς φόβους των πολιτών, κόστος/όφελος, μετρήσιμοι στόχοι (π.χ. το α΄θα αυξήσει τους ποδηλάτες τόσο τοις εκατό, ενώ το β΄θα αυξήσει την ασφάλειά τους και θα μειώσει τους ρύπους τόσο τοις εκατό...), κτλ. Ακολουθεί συζήτηση, όπου ειδικοί-μη ειδικοί εκθέτουν θέσεις, απορίες, προβληματισμούς.
3. Οι ειδικοί σε συνεργασία με εκπροσώπουν των μη ειδικών επεξεργάζονται μία κύρια και ενδεχομένως 2-3 εναλλακτικές προτάσεις. Ακολουθεί τελική συζήτηση και ψηφοφορία.
Νομίζω ότι ο παραπάνω τρόπος είναι μία τίμια και αποτελεσματική προσέγγιση των προβλημάτων που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε. Δημοκρατικά αποφασίζουμε όλοι, δημοκρατικά έχουμε επίσης χρέος και δικαίωμα να ενημερωνόμαστε από αυτούς που γνωρίζουν το εκάστοτε ζήτημα. Οι ειδικοί απαντούν στα ερωτήματά μας, συζητούν και προτείνουν/όλοι οι υπόλοιποι αντιπροτείνουμε, συζητούμε και αποφασίζουμε.
Περί διαβουλευτικής δημοκρατίας:
(αγγλικά) http://en.wikipedia.org/wiki/Deliberative_democracy
(γερμανικά) http://de.wikipedia.org/wiki/Deliberative_Demokratie
Διαπιστώνω ότι εκφράζουμε πολλές διαφορετικές απόψεις που πολλές φορές είναι αντικρουόμενες μεταξύ τους. Θα ήθελα να προτείνω μία "μέθοδο" σύνθεσης πολιτικών απόψεων. Στη δημοκρατία το δικαίωμα στην πολιτική απόφαση το έχουμε όλοι. Δεν έχουμε όμως όλοι τις ίδιες δυνατότητες γνώσης ενός θέματος. Όσοι είμαστε ειδικοί και ασχολούμαστε εντατικά με κάποιο ζήτημα ή τομέα επαγγελματικής δράσης (π.χ. ο νομικός με τους νόμους, ο ξυλουργός με την επεξεργασία του ξύλου) γνωρίζουμε το εκάστοτε σχετικό με την ειδικότητά μας ζήτημα καλά, ενώ οι υπόλοιποι είτε δεν το γνωρίζουμε καθόλου ή το μαθαίνουμε διαστρεβλωμένο μέσα από τα ΜΜΕ ή από τρίτους. Το πρόβλημα της διαμεσολάβησης στη δημοκρατία έχει απασχολήσει τους πολιτικούς φιλοσόφους, οι οποίοι έχουν προτείνει έναν πρακτικό τρόπο για την επίλυσή του, τη διαβουλευτική δημοκρατία, η οποία έχει υποστηριχθεί μεταξύ άλλων από τον φιλόσοφο Jürgen Habermas.
Στα πλαίσια του Κόμματος των Πειρατών είναι εύκολα εφαρμόσιμη. Συνοπτικά καταγράφω τρία απλά βήματα:
1. Έρευνα για το ζήτημα. 2. Ενημέρωση/συζήτηση για το ζήτημα. 3. Απόφαση/ψηφοφορία για το ζήτημα.
1. Δημόσια πρόσκληση ενδιαφέροντος (π.χ. ποδηλατόδρομοι). Μας προσεγγίζουν ή προσεγγίζουμε συγκοινωνιολόγους που έχουν κάνει έρευνες για το ζήτημα των ποδηλατοδρόμων. Σε συνεργασία με κοινωνιολόγους μαθαίνουμε ποιες ομάδες πολιτών αγαπούν/απεχθάνονται τους ποδηλατοδρόμους, για ποιον λόγο, κτλ.
2. Συγκοινωνιολόγοι, κοινωνιολόγοι, εκπρόσωποι οργανώσεων ποδηλατών (και από άλλες χώρες αν είναι δυνατόν) μας ενημερώνουν για τα υπέρ/κατά, εμπειρίες, προβλήματα, πιθανούς φόβους των πολιτών, κόστος/όφελος, μετρήσιμοι στόχοι (π.χ. το α΄θα αυξήσει τους ποδηλάτες τόσο τοις εκατό, ενώ το β΄θα αυξήσει την ασφάλειά τους και θα μειώσει τους ρύπους τόσο τοις εκατό...), κτλ. Ακολουθεί συζήτηση, όπου ειδικοί-μη ειδικοί εκθέτουν θέσεις, απορίες, προβληματισμούς.
3. Οι ειδικοί σε συνεργασία με εκπροσώπουν των μη ειδικών επεξεργάζονται μία κύρια και ενδεχομένως 2-3 εναλλακτικές προτάσεις. Ακολουθεί τελική συζήτηση και ψηφοφορία.
Νομίζω ότι ο παραπάνω τρόπος είναι μία τίμια και αποτελεσματική προσέγγιση των προβλημάτων που θα κληθούμε να αντιμετωπίσουμε. Δημοκρατικά αποφασίζουμε όλοι, δημοκρατικά έχουμε επίσης χρέος και δικαίωμα να ενημερωνόμαστε από αυτούς που γνωρίζουν το εκάστοτε ζήτημα. Οι ειδικοί απαντούν στα ερωτήματά μας, συζητούν και προτείνουν/όλοι οι υπόλοιποι αντιπροτείνουμε, συζητούμε και αποφασίζουμε.
Περί διαβουλευτικής δημοκρατίας:
(αγγλικά) http://en.wikipedia.org/wiki/Deliberative_democracy
(γερμανικά) http://de.wikipedia.org/wiki/Deliberative_Demokratie